TSRS Kapsamında Sürdürülebilirlik Yönetimi

Avrupa Birliği’nin (AB) “55’e Uyum” (Fit for 55) paketi kapsamında hayata geçirdiği Sınırda Karbon Düzenleme Mekanizması (SKDM), 1 Ocak 2026 tarihi itibarıyla geçiş döneminden çıkarak mali yükümlülüklerin başladığı kesin uygulama safhasına adım atacaktır. Bu dönüşüm, Türkiye’deki ihracatçı üreticiler için sadece bir veri paylaşım süreci değil, aynı zamanda operasyonel maliyetleri, üretim teknolojilerini ve sürdürülebilirlik stratejilerini doğrudan şekillendiren bir finansal mekanizmaya dönüşmektedir. Avrupa Komisyonu tarafından 10 Aralık 2025 tarihinde yayımlanan Uygulama Yönetmeliği (Implementing Regulation) ve ilgili ekleri, 2026 yılından itibaren gömülü emisyonların nasıl hesaplanacağını, izleneceğini ve doğrulanacağını en ince ayrıntısına kadar hükme bağlamıştır. Bu rehber, hesaplama ve sürdürülebilirlik raporlaması hazırlayacak uzmanlar için, 2026 sonrası mali dönemde uygulanacak metodolojiyi, izleme planı gerekliliklerini ve Türkiye’ye özgü mahsup kurallarını teknik bir derinlikle ele almaktadır.

SKDM Kesin Uygulama Dönemi İdari Çerçevesi ve Temel Tanımlar

Kesin uygulama dönemi, geçiş dönemindeki esnekliklerin yerini sıkı denetim ve standart hesaplama formüllerine bıraktığı bir süreci ifade eder. Bu dönemde gömülü emisyonların hesaplanması, AB Emisyon Ticaret Sistemi (ETS) ile tam uyumlu hale getirilmiştir. Uzmanların metodolojiyi kurgularken dikkate alması gereken ilk adım, tesis bazlı emisyonların “toplulaştırılmış mal kategorileri” (aggregated goods categories) üzerinden üretim süreçlerine nasıl atanacağını anlamaktır.

Metodolojinin temelinde yer alan “belirsizlik” (uncertainty) kavramı, belirlenen bir miktarın sonuçlarıyla ilişkili olan ve değerlerin dağılımını karakterize eden parametreyi ifade eder. 2026 sonrası raporlamalarda, ölçüm cihazlarının ve analizlerin belirsizlik oranlarının %95 güven aralığında belgelendirilmesi zorunludur. “Doğruluk” (accuracy) ise bir ölçüm sonucu ile ölçülen büyüklüğün gerçek değeri veya referans değeri arasındaki uyumun yakınlığı olarak tanımlanmaktadır. Üreticiler, “muhafazakâr” (conservative) bir yaklaşım benimsemekle yükümlüdür; yani varsayımlar yapılırken emisyonların eksik tahmin edilmemesi veya enerji/mal üretiminin fazla tahmin edilmemesi sağlanmalıdır.

Sistem sınırları (system boundaries), bir üretim sürecinin başlangıcından nihai malın çıkışına kadar olan tüm sera gazı kaynaklarını kapsar. Bu sınırlar dahilinde “doğrudan emisyonlar” (yakıt yakma ve proses emisyonları), “dolaylı emisyonlar” (üretimde tüketilen elektrikle bağlantılı olanlar) ve karmaşık mallar için “öncül maddelerin” (precursors) gömülü emisyonları yer almaktadır.

Mal Kategorileri ve CN Kodlarının Eşleştirilmesi

SKDM uzmanlarının, tesislerinde üretilen her bir ürünü AB gümrük tarife kodları (CN kodları) ile doğru eşleştirmesi, sistem sınırlarının belirlenmesinde kritik bir adımdır. Aşağıdaki tablo, 2026 sonrası dönemde emisyon hesaplamasına esas teşkil edecek toplulaştırılmış mal kategorilerini ve kapsamlarını sunmaktadır:

Toplulaştırılmış Mal Kategorisi	İlgili CN Kodları ve Kapsam	Sera Gazı Türü
Çimento	2523 10 00 (Klinker), 2523 21 00 (Beyaz çimento), 2523 29 00 (Diğer Portland çimentoları)	$CO_{2}$
Gübreler	2808 00 00 (Nitrik asit), 2814 (Amonyak), 3102 (Mineral/kimyasal azotlu gübreler)	$CO_{2}$ ve $N_{2}O$
Demir ve Çelik	7201 – 7326 (Pik demir, alaşımlı çelikler, borular, yapılar, vidalar, cıvatalar)	$CO_{2}$
Alüminyum	7601 (İşlenmemiş alüminyum), 7604 – 7616 (Profiller, teller, levhalar, tüpler, diğer eşyalar)	$CO_{2}$ ve PFC
Kimyasallar	2804 10 00 (Hidrojen)	$CO_{2}$
Elektrik	2716 00 00 (Elektrik enerjisi)	$CO_{2}$

Bu kategorizasyon, hesaplama birimlerini de belirler. Çimento ve gübre sektörlerinde emisyon yoğunluğu, ürünün klinker veya azot içeriği üzerinden normalize edilirken; demir-çelik, alüminyum ve hidrojen gibi sektörlerde ton başına gömülü emisyon değeri ( $tCO_{2}e/t$ ) esas alınmaktadır.

İzleme Metodolojileri: Uzmanlar İçin Teknik Hesaplama Esasları

Türkiye’deki üreticiler, 2026 sonrası dönemde emisyonlarını belirlemek için ya “hesaplama tabanlı” (calculation-based) ya da “ölçüm tabanlı” (measurement-based) bir metodoloji seçmek zorundadır. Metodoloji seçimi, en yüksek doğruluğu sağlayan ve teknik olarak uygulanabilir olan seçenek üzerinden yapılmalıdır.

1. Hesaplama Tabanlı Metodoloji

Bu metodoloji, kaynak akışlarından (source streams) elde edilen faaliyet verilerinin laboratuvar analizleri veya standart faktörlerle çarpılmasına dayanır. Uzmanlar bu kapsamda iki farklı alt yöntem uygulayabilirler:

Standart Yöntem (Yakma ve Proses Emisyonları)

Yakma emisyonlarının hesaplanmasında kullanılan temel denklem şu şekildedir:

Em_{i} = AD_{i} \cdot EF_{i} \cdot OF_{i}

(Denklem 5)

Burada:

$Em_{i}$ : Belirli bir yakıttan kaynaklanan toplam emisyonu (ton $CO_{2}$ ) temsil eder.
$AD_{i}$ : Faaliyet verisidir (Terajoule, TJ). Bu veri, tüketilen yakıt miktarının ( $FQ_{i}$ ) net kalorifik değer ( $NCV_{i}$ ) ile çarpılmasıyla elde edilir: $AD_{i} = FQ_{i} \cdot NCV_{i}$ (Denklem 6).
$EF_{i}$ : Emisyon faktörüdür (ton $CO_{2}$ / TJ). Uzmanlar, emisyon faktörünü karbon içeriği ( $CC_{i}$ ) üzerinden de hesaplayabilirler: $EF_{i} = CC_{i} \cdot f / NCV_{i}$ (Denklem 8). Buradaki $f$ katsayısı, $CO_{2}$ ve C atom ağırlıklarının oranı olan 3,664’tür.
$OF_{i}$ : Oksidasyon faktörüdür. Yakıtın içindeki karbonun ne kadarının $CO_{2}$ ‘ye dönüştüğünü gösterir. Muhafazakâr bir yaklaşımla bu değer 1 olarak alınabilir.

Proses emisyonları (karbonat ayrışması veya kimyasal reaksiyonlar) için uzmanlar şu formülü kullanmalıdır:

Em_{j} = AD_{j} \cdot EF_{j} \cdot CF_{j}

(Denklem 11)

Buradaki $CF_{j}$ , karbonun tam olarak dönüşmediği durumlarda kullanılan dönüşüm faktörüdür. Çimento klinkeri üretiminde karbonat ayrışması hesaplanırken “Girdi Bazlı” (Metod A) veya “Çıktı Bazlı” (Metod B) yöntemlerinden en doğru sonucu vereni seçilmelidir.

Kütle Dengesi (Mass Balance) Metodolojisi

Entegre tesislerde, yakıt ve ham maddelerin karmaşık bir şekilde birbirine dönüştüğü süreçlerde kütle dengesi yöntemi tercih edilir. Bu yöntemde, emisyonlar tesise giren karbon miktarından ürünlerde, atıklarda veya cürufta kalan karbonun çıkarılmasıyla hesaplanır:

Em_{k} = f \cdot AD_{k} \cdot CC_{k}

(Denklem 12)

Çıktı akışları için $AD_{k}$ (faaliyet verisi) negatif değer olarak alınır, böylece sistemden ayrılan karbon miktarı toplam emisyondan düşülür.

2. Ölçüm Tabanlı Metodoloji

Sürekli Emisyon Ölçüm Sistemleri (CEMS) kullanılarak bacadan çıkan sera gazı konsantrasyonunun ve gaz akış hızının ölçüldüğü yöntemdir. Nitrik asit üretimindeki $N_{2}O$ emisyonları için bu yöntemin kullanılması zorunludur. Toplam yıllık emisyon, her bir işletme saati (veya daha kısa referans periyotları) için ölçülen değerlerin entegrasyonu ile bulunur:

GHG\ EM_{total}[t] = \sum (GHG\ conc_{hourly,i} \cdot V_{hourly,i}) \cdot 10^{-6}

(Denklem 16)

Burada $V_{hourly,i}$ , normal metreküp ( $Nm^{3}$ ) cinsinden saatlik baca gazı debisidir. Veri eksikliği durumunda, eksik saatler için yıllık ortalama artı iki standart sapma ( $C_{subst} = \bar{C} + 2\sigma_{c}$ ) gibi muhafazakâr ikame değerler kullanılmalıdır (Denklem 19).

Biyokütle Kullanımı ve Sıfır Emisyon Kriterleri

SKDM kapsamında biyokütleden kaynaklanan $CO_{2}$ emisyonlarının “sıfır” (zero-rated) olarak kabul edilebilmesi için sıkı sürdürülebilirlik kriterlerinin karşılanması gerekmektedir. (EU) 2018/2001 sayılı Yenilenebilir Enerji Direktifi’nde (RED II) belirtilen kriterlere uyum gösterilemeyen biyokütle emisyonları, “fosil karbon” olarak işleme alınacaktır.

Uzmanlar, karışık yakıtlar (fosil ve biyokütle bileşenli) kullanıldığında biyokütle oranını ( $BF_{i}$ ) belirlemek için karbon-14 analizi veya stokiyometrik “atomu takip et” yöntemlerini kullanabilirler. Biyokütle fraksiyonu biliniyorsa, ön emisyon faktörü şu şekilde düzeltilir:

EF_{i} = EF_{pre,i} \cdot (1 - BF_{i})

(Denklem 10)

Faaliyet Verileri ve Ölçüm Sistemlerine İlişkin Gereklilikler

2026 sonrası dönemde faaliyet verilerinin (yakıt ve malzeme miktarları) belirlenmesi, tesisin ölçüm altyapısının kalitesine doğrudan bağlıdır. Uzmanlar, raporlama dönemi boyunca tüketilen miktarları ya “sürekli ölçüm” ya da “parti bazlı (batch-wise) ölçüm ve stok değişimi” yöntemleriyle belirleyebilirler.

Tüketilen miktar = Dönem boyu ithal edilen miktar – İhraç edilen miktar + Dönem başı stok – Dönem sonu stok.

Ölçüm sistemlerinde “yasal metrolojik kontrol” (legal metrological control) altındaki cihazların kullanılması tercih edilmelidir. Belirsizlik oranları, yıllık 500.000 tondan fazla emisyon üreten kaynaklar için %1,5 veya daha iyi; yıllık 10.000 tondan az emisyon üreten küçük kaynaklar için ise %7,5 civarında kabul edilebilir sınırlar içinde kalmalıdır.

Hesaplama Faktörleri ve Laboratuvar Analizleri

Hesaplama faktörleri (NCV, karbon içeriği vb.) belirlenirken “varsayılan değerler” (default values) veya “laboratuvar analizleri” kullanılabilir. Kesin uygulama döneminde, ana emisyon kaynakları için mutlaka laboratuvar analizlerinin kullanılması önerilir.

Analiz Sıklığı ve Akreditasyon

Avrupa Komisyonu, farklı yakıt ve malzemeler için minimum analiz sıklıklarını belirlemiştir :

Doğal Gaz: Haftalık.
Proses Gazları (Kok fırını gazı, yüksek fırın gazı vb.): Günlük.
Akaryakıtlar ve Kömür: Her 20.000 tonda bir ve yılda en az altı kez.
Karbonat Mineralleri (Kireçtaşı vb.): Her 50.000 tonda bir ve yılda en az dört kez.

Analizlerin yapıldığı laboratuvarların ISO/IEC 17025 akreditasyonuna sahip olması beklenir. Akredite olmayan tesis içi laboratuvarların kullanılabilmesi için, laboratuvarın ekonomik olarak bağımsız olması, yetkin personel çalıştırması ve düzenli yeterlilik testlerine (proficiency testing) katılması gibi şartlar aranır.

Alüminyum Sektöründe Perflorokarbon (PFC) Emisyonları

Alüminyum üreticileri için metodoloji, sadece $CO_{2}$ ‘yi değil, aynı zamanda anot etkilerinden kaynaklanan perflorokarbon (CF4 ve C2F6) emisyonlarını da kapsamaktadır. Bu emisyonlar, “Eğim Yöntemi” (Slope Method) veya “Aşırı Gerilim Yöntemi” (Overvoltage Method) kullanılarak hesaplanır.

CF_{4}\ emisyonları [t] = AEM \cdot (SEF_{CF4} / 1.000) \cdot Pr_{Al}

(Denklem 21)

Bu formülde $AEM$ (anot etkisi dakikası / hücre-gün), anot etkilerinin sıklığını ve süresini temsil eder. PFC emisyonları, Küresel Isınma Potansiyeli (GWP) değerleri kullanılarak (CF4 için 6.630; C2F6 için 11.100) $CO_{2}$ eşdeğerine dönüştürülür.

Elektrik ve Dolaylı Emisyonların Hesaplanması: 2026 Değişiklikleri

SKDM’nin kesin döneminde, demir-çelik ve alüminyum gibi ürünlerde elektrik tüketiminden kaynaklanan dolaylı emisyonların mali yükümlülüğe dahil edilip edilmeyeceği hususu, geçiş dönemi verileri ışığında revize edilebilir; ancak çimento ve gübre sektörleri için dolaylı emisyonlar başlangıçtan itibaren maliyet kalemidir.

Şebeke Emisyon Faktörü Uygulaması

Bir üretim süreci için elektrikten kaynaklanan dolaylı emisyonlar şu şekilde hesaplanır:

Em_{el} = E_{el} \cdot EF_{el}

(Denklem 35)

Varsayılan olarak, elektriğin üretildiği ülkenin “şebeke emisyon faktörü” kullanılır. Yeni metodoloji, şebeke emisyon faktörünün hesaplanmasında sadece fosil yakıtları değil, yenilenebilir enerji dahil tüm kaynakları dikkate alan bir yaklaşım benimsemiştir. Bu faktör, raporlama yılından önceki son 5 yılın (mevcut yıl eksi iki ile mevcut yıl eksi altı arasındaki dönem) basit ortalaması olarak hesaplanacaktır. Türkiye’nin 2024 yılı itibarıyla rüzgar ve güneşin elektrik üretimindeki payının %18’e ulaşması ve güneşten üretimdeki %39’luk rekor artış, bu 5 yıllık hareketli ortalamanın zamanla düşmesini sağlayacak ve Türk üreticiler için bir avantaj oluşturacaktır.

Fiili (Actual) Değerlerin Kullanımı: PPA ve Direkt Hat Şartları

Üreticiler, şebeke ortalaması yerine tükettikleri elektriğin fiili emisyon değerlerini kullanmak isterlerse, aşağıdaki kanıtları sunmalıdırlar :

Üretici ile elektrik santrali arasında doğrudan fiziksel bir bağlantı (direkt hat) olması veya bir Enerji Satın Alma Anlaşması (PPA) kapsamında fiziksel elektrik teslimatının yapılması.
Elektrik üretim tesisinin emisyon yoğunluğunun 550 g $CO_{2}$ /kWh eşiğinin altında olması.
Akıllı sayaçlar aracılığıyla, üretilen miktarın tüketilen miktarla (bir saatlik zaman dilimleri içinde) eşleştiğinin kanıtlanması.

Karmaşık Mallar ve Öncül Maddeler (Precursors)

Karmaşık bir malın (örneğin galvanizli rulo sac) emisyonu hesaplanırken, o malın üretiminde kullanılan SKDM kapsamındaki diğer ürünlerin (sıcak haddelenmiş rulo sac – precursor) emisyonları da hesaba katılmalıdır.

SEE_{g} = \frac{AttrEm_{g} + EE_{InpMat}}{AL_{g}}

(Denklem 59)

Burada $EE_{InpMat}$ , üretim sürecinde tüketilen tüm öncül maddelerin gömülü emisyonlarının toplamıdır. 2026 sonrası dönemde yapılan en kritik metodolojik değişikliklerden biri, “tüketim öncesi hurda” (pre-consumer scrap) ile ilgilidir.

Yeni Hurda Düzenlemesi: Pre-Consumer Scrap Artık Sıfır Değil

Komisyon’un 17 Aralık 2025 tarihli teklifiyle, demir, çelik ve alüminyum üretimindeki “tüketim öncesi hurdalar” artık sıfır emisyonlu bir girdi değil, bir “öncül madde” (precursor) olarak kabul edilecektir. Bu düzenleme, şirketlerin sadece üretim artığı hurdaları kullanarak karbon ayak izlerini yapay olarak düşürmelerini ve SKDM yükümlülüklerinden kaçınmalarını engellemeyi amaçlar. “Kullanım sonrası hurdalar” (post-consumer scrap) ise çevresel döngüselliği teşvik etmek amacıyla sıfır emisyon varsayılmaya devam edilecektir.

Isı Akışları ve Birleşik Isı-Güç (CHP) Santralleri

Üretim sürecinde dışarıdan alınan veya içeride üretilen “ölçülebilir ısı” (measurable heat), emisyon hesaplamasına dahil edilmelidir. Isı miktarı, iletilen ısı medium’unun (buhar, sıcak su vb.) entalpisi ile dönüş akışının entalpisi arasındaki fark üzerinden hesaplanır.

Eğer ısı ve elektrik bir CHP ünitesinde birlikte üretiliyorsa, toplam yakıt emisyonları ısı ve elektrik arasında “enerji verimliliği” ve “referans verimlilik faktörleri” kullanılarak paylaştırılır. Uzmanlar, CHP emisyonlarını atarken aşağıdaki formülü baz almalıdır:

F_{CHP,heat} = \frac{\eta_{heat} / \eta_{ref,heat}}{\eta_{heat} / \eta_{ref,heat} + \eta_{el} / \eta_{ref,el}}

(Denklem 49)

Burada $\eta_{ref,heat}$ ve $\eta_{ref,el}$ , AB tarafından (Annex III Table 1/2) belirlenen yakıt spesifik referans verimlilik değerleridir.

Uzmanlar İçin Adım Adım SKDM İzleme ve Raporlama Protokolü

Sürdürülebilirlik raporlaması hazırlayacak uzmanların 2026 sonrasındaki ücretlendirme döneminde hata yapmamaları için aşağıdaki iş akışını takip etmeleri kritiktir:

Adım 1: İzleme Planının (Monitoring Plan) Tasarlanması

Her tesisin, emisyon verilerini toplama yöntemini içeren bir “İzleme Planı” hazırlaması zorunludur. Bu plan, yetkili beyan sahibi tarafından talep edilecek emisyon raporlarının temelini oluşturur. İzleme planı şunları içermelidir:

Tesisin ve üretim süreçlerinin detaylı şeması.
Sistem sınırlarının (doğrudan/dolaylı) net tanımı.
Her bir kaynak akışı için kullanılan ölçüm sistemlerinin ve laboratuvar yöntemlerinin listesi.
Veri akışındaki riskleri minimize eden kontrol prosedürleri.

Adım 2: Veri Akış Faaliyetlerinin Yönetimi

Veriler birincil kaynaktan nihai rapora kadar “veri akış faaliyetleri” (data flow activities) yoluyla taşınır. Uzmanlar, bu süreçte görevler ayrılığı (segregation of duties) ilkesini uygulamalı ve verilerin iç doğrulamalarını (internal reviews) düzenli olarak yapmalıdır. Özellikle atık gazların (waste gases) kullanımı durumunda, bu gazların kalorifik değerlerinin ve emisyon faktörlerinin doğal gaz referans değeriyle düzeltilmesi gibi karmaşık hesaplamalar titizlikle yönetilmelidir.

Adım 3: Yıllık Emisyon Raporunun Hazırlanması

Yıllık rapor, takvim yılı bazında hazırlanır. Raporda her bir ürün kategorisi için aşağıdaki parametreler bulunmalıdır:

Toplam üretilen miktar (faaliyet seviyesi).
Öncül maddelerin (precursors) tüketim miktarları ve gömülü emisyonları.
Spesifik doğrudan ve dolaylı gömülü emisyon değerleri ( $tCO_{2}e/t$ ).
Sektör spesifik parametreler (Örneğin çimento için klinker/çimento oranı).

Adım 4: Bağımsız Doğrulama ve Arşivleme

Hesaplanan emisyon değerleri, akredite bir doğrulayıcı tarafından denetlenmelidir. Verilerde hata veya misstatement (yanlış beyan) saptanması durumunda, uzmanlar düzeltici faaliyetleri (corrective actions) yürütmekle yükümlüdür. Tüm raporlar ve destekleyici belgeler, raporlama döneminden itibaren en az 6 yıl boyunca saklanmalıdır.

2026 Sonrası Mali Yükümlülükler ve Sertifika Alım Süreci

Kesin uygulama döneminde, ithal edilen her ton gömülü emisyon için bir “SKDM Sertifikası” teslim edilmesi zorunluluğu başlayacaktır.

Sertifika Fiyatlarının Belirlenmesi

Sertifika fiyatları, AB ETS piyasasında işlem gören emisyon tahsisatlarının (EUA) fiyatlarına endekslidir.

2026 Yılında: Sertifika fiyatı, ilgili çeyrekteki (Q) ortalama ETS fiyatı baz alınarak belirlenecektir.
2027 ve Sonrasında: Fiyatlandırma haftalık ortalamalara dönecektir.
Sertifika Satın Alma: İlk yılın sertifika satışları 1 Şubat 2027 tarihinde başlayacaktır. İthalatçılar, her çeyrek sonunda, o yıl ithal ettikleri ürünlerin emisyonlarının en az %50’sine denk gelen sertifikayı hesaplarında tutmak zorundadır.

Ücretsiz Tahsisat İndirimi ve Hesaplamaya Etkisi

AB ETS kapsamında yerel üreticilere sağlanan ücretsiz tahsisatlar 2026’dan itibaren 2034 yılına kadar kademeli olarak sıfırlanacaktır. 2026 yılında ücretsiz tahsisat oranı %97,5’tir; bu da SKDM maliyetinin sadece %2,5’lik emisyon dilimi üzerinden hesaplanacağı anlamına gelir. Ancak bu oran her yıl düşecek ve 2034’te tam maliyete ulaşılacaktır.

Türkiye Bağlamında Kritik Avantaj: Ulusal ETS ve Mahsup Kuralları

SKDM Tüzüğü’nün en önemli maddelerinden biri, menşe ülkede ödenen karbon fiyatının SKDM maliyetinden düşülmesine olanak tanıyan 9. maddedir.

Türkiye’nin Ulusal ETS Yol Haritası

Türkiye, 2026 yılında kendi Emisyon Ticaret Sistemi’ni (ETS) pilot aşamada devreye almayı planlamaktadır.

Pilot Dönem (2026-2027): Yıllık 50.000 ton $CO_{2}$ eşdeğeri emisyonu aşan tesisler kapsama alınacaktır.
Fiyatlandırma: 2026 yılı için belirlenen spot piyasa birim işlem ücreti 4,00 TL / t$CO_{2}$e seviyesindedir.
Mahsup Mekanizması: Türk ihracatçıların Türkiye’de ödedikleri bu karbon bedelleri, Yetkili Beyan Sahibi tarafından AB makamlarına sunulacak kanıtlarla SKDM sertifika yükümlülüğünden düşülebilecektir. Bu durum, Türk firmalarının rekabet gücünü koruması ve karbon gelirinin Türkiye’de kalması açısından hayati bir hamledir.

Sonuç ve Stratejik Öngörüler

2026 sonrası SKDM kesin dönemi, Türkiye’deki üreticiler için teknik bir bariyerden ziyade, veriye dayalı bir yönetim sınavına dönüşmektedir. Uzmanlar, “tüketim öncesi hurda” düzenlemesi gibi yeni precursor kurallarını, şebeke emisyon faktöründeki 5 yıllık ortalama değişimlerini ve PPA’lerin fiili emisyon bildirimindeki rolünü titizlikle analiz etmelidir. SKDM Kayıt Sistemi (CBAM Registry) üzerinden yapılacak beyanlar ve 30 Eylül tarihli yıllık teslimat takvimi, sürdürülebilirlik profesyonellerinin iş ajandasında merkezi bir yer tutacaktır. Türkiye’nin ulusal ETS adımıyla birlikte, yerel karbon fiyatlandırması ve AB’deki mahsup süreçleri arasındaki entegrasyon, yeşil dönüşümde liderliği hedefleyen firmalar için anahtar başarı faktörü olacaktır.

Sınırda Karbon Düzenleme Mekanizması (SKDM) Kesin Uygulama Dönemi Hesaplama ve Raporlama Rehberi